Η Marjolaine Pierré μετά το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα IRONMAN 70.3 της Νίκαιας: «Είμαι ικανοποιημένη που έχω αυτή τη σταθερότητα στα αποτελέσματά μου»

Marjolaine, αμέσως μετά τον αγώνα ήσασταν πολύ απογοητευμένη που χάσατε το βάθρο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα IRONMAN 70.3 της Νίκαιας. Μερικές ημέρες αργότερα, τι απολογισμό κάνετε για αυτή την πέμπτη θέση;

Είμαι ακόμη απογοητευμένη. Είναι δύσκολο να προπονείσαι τόσο πολύ για μία συγκεκριμένη ημέρα και να μην πετυχαίνεις τον στόχο που έχεις θέσει. Δίνουμε το 200% σε τέτοιους αγώνες, θυσιάζουμε πράγματα και όταν δεν εξελίσσονται όπως θέλουμε, είναι πάντα δύσκολο να το διαχειριστούμε. Όμως γρήγορα βάζουμε τα πράγματα σε perspektive. Υπάρχουν και χειρότερα. Είμαι υγιής, όλα είναι καλά, μπόρεσα να αγωνιστώ και χαίρομαι που είχα την ευκαιρία να ζήσω αυτό το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στην πατρίδα μου, στη Νίκαια. Είναι λίγο σαν το τέλος μιας κατασκήνωσης: στο τέλος της εβδομάδας μαζεύουμε τα πράγματά μας και συνειδητοποιούμε ότι τελείωσε, ότι πρέπει να αποχαιρετήσουμε τους φίλους μας. Υπάρχει και αυτό το στοιχείο που προστίθεται στην απογοήτευση: η σκέψη ότι γυρίζει μια σελίδα (*).

Τι δεν πήγε καλά, λοιπόν, την ημέρα του αγώνα;

Στο ποδήλατο δεν ένιωθα καλά στις ανηφόρες. Ήμουν πραγματικά καλά στα επίπεδα και στις κατηφόρες, τις οποίες είχα απομνημονεύσει πολύ καλά, αλλά στις ανηφόρες δεν είχα δύναμη, τουλάχιστον όχι τη δύναμη που χρειάζεται για να κινηθείς πραγματικά γρήγορα. Ένιωσα ότι δεν είχα την απαραίτητη απόκριση και δεν θέλησα να κοιτάξω τον χρόνο μου στο Col de Vence, μια ανάβαση που κάνω συχνά στην προπόνηση. Αυτό είναι επίσης απογοητευτικό όταν γνωρίζεις καλά τη διαδρομή: ξέρεις ακριβώς τι μπορείς να κάνεις σε κάθε հատվածο και καταλαβαίνεις γρήγορα, μέσα στον αγώνα, αν είσαι μέσα στον ρυθμό ή όχι.

Έχετε κάποια εξήγηση για αυτό το έλλειμμα ενέργειας στο ποδήλατο;

Είναι δύσκολο να το εξηγήσω. Είχα προσπαθήσει να προετοιμαστώ όσο καλύτερα γινόταν. Δέκα ημέρες πριν από τον αγώνα κόλλησα έναν μικρό ιό, από αυτούς που εμφανίζονται το φθινόπωρο ή προς το τέλος της προετοιμασίας, και ήξερα ότι ακόμη πάλευα μαζί του. Είναι μικρά πράγματα που προσπαθούμε να ελέγξουμε, αλλά δεν μπορούμε να τα διαχειριστούμε απόλυτα. Και πιθανότατα ήταν ο συνδυασμός πολλών μικρών παραγόντων που προκάλεσε αυτή την έλλειψη ενέργειας.

Στο τρέξιμο δεν σκεφτόμουν τίποτα άλλο: να σταματήσω και να ξαπλώσω. Ήμουν εντελώς ράκος, το σώμα μου ήθελε απλώς να κοιμηθεί λίγο. Υπήρχαν μάλιστα κομμάτια του τρεξίματος που δεν θυμάμαι.

Αυτές οι αισθήσεις στο ποδήλατο σας επηρέασαν ψυχολογικά πριν ξεκινήσετε το τρέξιμο;

Όχι, παρέμεινα πραγματικά συγκεντρωμένη. Ένα τρίαθλο τελειώνει μετά το τρέξιμο και δεν σκέφτηκα ποτέ ότι όλα είχαν χαθεί. Συνέχισα να παλεύω και χάρηκα που μπήκα δεύτερη στη ζώνη αλλαγής, παρότι είχα καθυστέρηση 4’30. Ήταν αρκετή, αλλά στην κορυφή του Col de Vence η διαφορά ήταν οκτώ λεπτά, οπότε ήμουν ικανοποιημένη με τον εαυτό μου και ήθελα πραγματικά να συνεχίσω να μάχομαι. Όταν όμως ξεκίνησα το τρέξιμο, το μόνο που ήθελα ήταν να καταρρεύσω, όπως τελικά στη γραμμή τερματισμού. Σε όλο τον ημιμαραθώνιο σκεφτόμουν μόνο να σταματήσω και να ξαπλώσω. Ήμουν εντελώς ράκος. Δεν ήταν υπογλυκαιμία, αλλά περισσότερο μια γενική κόπωση. Το σώμα μου ήθελε απλώς να κοιμηθεί λίγο. Υπήρχαν μάλιστα κομμάτια του τρεξίματος που δεν θυμάμαι. Για παράδειγμα, στο ύψος της επιγραφής «ILOVENICE», δεν θυμάμαι αν πέρασα από την Promenade ή από τον δρόμο. Είναι σαν να έλειπα.

Σας είχε ξανασυμβεί να νιώσετε έτσι;

Όχι πραγματικά, εκτός από μία φορά που είχα αφυδατωθεί και στη συνέχεια αδιαθέτησα σε έναν αγώνα. Νομίζω ότι προσπάθησα να φτάσω αυτό το όριο όσο περισσότερο γινόταν, όμως αυτό συνδυάστηκε με την απώλεια θέσεων στην κατάταξη, οπότε ήταν δύσκολο ψυχολογικά να παραμείνω στη μάχη. Ονειρευόμουν αυτό το βάθρο και βρισκόμουν εκεί, οπότε όταν τελικά το χάνεις, είναι δύσκολο. Προσπάθησα να κρατηθώ τουλάχιστον στην πρώτη πεντάδα.

Το επίπεδο ήταν πολύ υψηλό και ο ανταγωνισμός εξαιρετικά πυκνός. Καταφέρατε παρ’ όλα αυτά να απολαύσετε τη μάχη με τις υπόλοιπες αθλήτριες;

Όχι, κι αυτός είναι ένας ακόμη λόγος που είμαι λίγο απογοητευμένη. Δεν μπόρεσα ποτέ να απαντήσω στις επιθέσεις και, όταν με προσπέρασαν, δεν κατάφερα να μπω πραγματικά στη μάχη. Δεν είχα αυτή την ενέργεια, αυτό το punch. Ήμουν εντελώς άδεια. Με τέτοιο επίπεδο συμμετοχών, ήταν πολύ δύσκολο να εκτιμήσεις τη θέση σου, γιατί μπορούσαν να προκύψουν μεγάλες εκπλήξεις, ευχάριστες ή δυσάρεστες. Παρ’ όλα αυτά, είναι καλό ότι έχω συνέχεια στα αποτελέσματά μου και μια ορισμένη σταθερότητα.

© Pablo Blazquez Dominguez/IRONMAN

© Pablo Blazquez Dominguez/IRONMAN

© Pablo Blazquez Dominguez/IRONMAN

© Pablo Blazquez Dominguez/IRONMAN

Πριν από τη Νίκαια, δοκιμάσατε για πρώτη φορά στην προετοιμασία σας πέντε εβδομάδες υψομέτρου στο Font-Romeu. Τι συμπέρασμα βγάλατε;

Μόνο θετικά. Ήμασταν σε ένα εξειδικευμένο προπονητικό κέντρο, με όλες τις υποδομές συγκεντρωμένες στο ίδιο σημείο, ανοιχτές από Δευτέρα έως Κυριακή, από τις 8:00 έως τις 20:00 και κάποιες φορές από τις 6:00 έως τις 20:00. Αυτό είναι πραγματικά πολύ σημαντικό, γιατί εκείνη την περίοδο στη Νίκαια πρέπει να πηγαίνουμε στο δημοτικό κολυμβητήριο και περιοριζόμαστε από τα ωράρια και τις ημέρες λειτουργίας. Όταν τέτοιοι περιορισμοί προστίθενται σε εκείνους της προπόνησης, η καθημερινότητα γίνεται πιο δύσκολη. Ήταν λοιπόν πολύ ευχάριστο να έχουμε αυτή την ελευθερία στην προπόνηση. Το κάναμε βέβαια και για τα οφέλη του υψομέτρου.

Άρα, δεν αποδίδετε αυτή την έλλειψη ενέργειας στον αγώνα στο υψόμετρο ή στην επιστροφή από το Font-Romeu; Γνωρίζουμε ότι μερικές φορές όλα κρίνονται μέσα σε λίγες ημέρες.

Είναι αλήθεια ότι χρειάζονται πολλές παραμονές σε υψόμετρο για να καταλάβεις πραγματικά πώς αντιδρά το σώμα σου. Σίγουρα έπαιξε κάποιον ρόλο στην κόπωση που ένιωσα. Πιστεύω όμως ότι και ο ιός πιθανότατα μετατόπισε την κορύφωση της φόρμας μου. Είναι ένας συνδυασμός πολύ λεπτών παραμέτρων και πρέπει να καταφέρεις να τις ισορροπήσεις όλες για να βελτιστοποιήσεις μια εμφάνιση και μια προετοιμασία.

Είστε μόλις 26 ετών, σύντομα 27, και σε σύγκριση με τις κορυφαίες του αθλήματος παραμένετε πολύ νέα. Σας δίνει αυτό αυτοπεποίθηση;

Ναι, φυσικά. Όλες οι αντίπαλές μου έχουν συμμετάσχει σε πολύ περισσότερους αγώνες από εμένα, κάποιες έχουν αγωνιστεί στην ολυμπιακή απόσταση και έχουν την υποστήριξη και την καθοδήγηση ανθρώπων εδώ και δεκαετίες. Εγώ δεν είχα αυτή την ευκαιρία. Έμαθα τα πάντα μόνη μου, δεν είχα καμία βοήθεια από την ομοσπονδία τα πρώτα χρόνια και διαμορφώθηκα μέσα από τα αποτελέσματά μου. Πρώτα έπρεπε να πετύχω επιδόσεις και μετά να μπορέσω να ζητήσω στήριξη. Αυτό αναγκαστικά απαιτεί περισσότερο χρόνο. Με λίγα λόγια, έπρεπε να ξεκλειδώνω επίπεδα σταδιακά.

Μόλις τώρα αρχίζω να αυξάνω τον όγκο μου στο τρέξιμο. Μέχρι τώρα έκανα περίπου 40-50 χιλιόμετρα την εβδομάδα και στο Font-Romeu ανέβηκα στα 60-80. Ήταν η πρώτη φορά για μένα, ενώ οι αντίπαλές μου το κάνουν εδώ και χρόνια.

Πιστεύετε ότι έχετε ακόμη περιθώριο βελτίωσης; Και βλέπετε τον εαυτό σας να αγωνίζεται για πολλά χρόνια ακόμη στο κύκλωμα IRONMAN;

Ναι, φυσικά. Δεν έχω φτάσει σε καμία περίπτωση στο μέγιστο των δυνατοτήτων μου. Ο προπονητικός μου όγκος δεν είναι καθόλου μεγάλος, και αυτό ήταν επιλογή, γιατί δεν ήθελα να κάψω στάδια. Ήταν σχεδόν απαραίτητο να σεβαστώ μια σταδιακή εξέλιξη και να μην προσπαθήσω να κάνω περισσότερα απ’ όσα μπορούσα. Θεωρώ λοιπόν ότι βρίσκομαι ακόμη στην αρχή ή στη μέση της εξέλιξής μου, και αυτό είναι ενθαρρυντικό, γιατί έχω πολλά πράγματα να δοκιμάσω και να κάνω. Πρέπει όμως να γίνουν στην κατάλληλη στιγμή και με τη σωστή σειρά. Χρειάζεται λοιπόν υπομονή και αποδοχή ότι κάποιες φορές θα χάνεις. Ξέρω επίσης ότι θα χρειαστεί να δουλέψω περισσότερο τόσο στην ένταση όσο και στον όγκο.

© Pablo Blazquez Dominguez/IRONMAN

© Pablo Blazquez Dominguez/IRONMAN

© Pablo Blazquez Dominguez/IRONMAN

© Pablo Blazquez Dominguez/IRONMAN

Πότε θα ανεβάσετε αυτόν τον πήχη;

Έχουν περάσει δύο χρόνια χωρίς κάταγμα κόπωσης, οπότε στο Font-Romeu αρχίσαμε να αυξάνουμε, μεταξύ άλλων, τα χιλιόμετρα στο τρέξιμο. Μέχρι τότε έκανα περίπου 40-50 χιλιόμετρα την εβδομάδα και ανέβηκα στα 60-80. Ήταν η πρώτη φορά για μένα, ενώ οι αντίπαλές μου το κάνουν εδώ και χρόνια. Είμαι λίγο πίσω σε αυτόν τον τομέα, αλλά αρχίζω να του δίνω μεγαλύτερη έμφαση.

Αναφέρεστε στα πολλά κατάγματα κόπωσης που είχατε τα τελευταία χρόνια. Γιατί και πώς συνέβησαν; Πιστεύετε ότι πλέον τα έχετε αφήσει πίσω σας;

Συνέβη το 2021, όταν ξεκίνησα το τρίαθλο, την περίοδο της Covid. Δεν είχα καμία γνώση και προπονούμουν όλο και περισσότερο, αρχικά για διασκέδαση, παράλληλα όμως με τις σπουδές μου στη λογιστική. Πολύ γρήγορα βρέθηκα σε ενεργειακό έλλειμμα και έχασα τον εμμηνορροϊκό μου κύκλο. Νόμιζα ότι θα επανερχόταν, αλλά τελικά δεν το σκέφτηκα ιδιαίτερα. Έκανα πάρα πολλά πράγματα ταυτόχρονα, δεν είχα χρόνο για μένα ούτε για να παρατηρήσω τι συνέβαινε στη ζωή και στο σώμα μου. Ήμουν διαρκώς σε επιταχυνόμενη λειτουργία, δεν έκανα ποτέ διάλειμμα, έχασα πολύ βάρος, έπαθα κατάγματα κόπωσης, είχα αμηνόρροια και διατροφικές διαταραχές. Όλα συνδέονταν. Χρειάστηκε να καταλάβω πώς λειτουργούσαν οι ορμόνες μου και ποια ήταν τα σημάδια καλής ή κακής κατάστασης. Ήταν μια πολύ μακρά και διδακτική διαδικασία και έχασα πολύ χρόνο. Ή ίσως τελικά κέρδισα χρόνο, γιατί σήμερα γνωρίζω πολύ καλύτερα τον εαυτό μου. Έμαθα επίσης να αγωνίζομαι χωρίς να έχω προπονηθεί και αυτό ενίσχυσε το mental μου.

Πέρυσι με κατακλύσε το γεγονός που αποτελεί το IRONMAN της Χαβάης. Φέτος θέλω πραγματικά να επιστρέψω με περισσότερη ανεμελιά.

Σε λιγότερο από έναν μήνα, πιθανότατα θα βρίσκεστε στη γραμμή εκκίνησης του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος IRONMAN στην Κόνα της Χαβάης. Με ποια φιλοδοξία;

Σταδιακά, μέρα με τη μέρα, θα ξαναρχίσω τις σημαντικές προπονήσεις που θα με βάλουν και πάλι στον δρόμο για την Κόνα. Θα προσθέσω προσεκτικά φορτίο στην προπόνηση, θα κάνω μεγαλύτερες προπονήσεις και αρκετό heat training, ώστε να συνηθίσω τη ζέστη και την υγρασία της Χαβάης, γιατί εκεί είναι πολύ σημαντική παράμετρος. Πρέπει επίσης να αναρρώσω από τη Νίκαια. Επειδή όμως δεν ήμουν πολύ καλά, δεν πίεσα στα όριά μου, οπότε τελικά είμαι αρκετά ικανοποιημένη με την αποκατάστασή μου. Θα μπορέσω να κάνω δύο καλές εβδομάδες προπόνησης πριν πάω στην Κόνα και να εγκλιματιστώ.

Τι κρατάτε από την περσινή εμπειρία σας στη Χαβάη;

Κρατάω έναν πολύ δύσκολο αγώνα. Σωματικά ήμουν σε πολύ καλή κατάσταση, όμως με κατέκλυσε το γεγονός (**). Νομίζω ότι είναι πολύ δύσκολο να πετύχεις από την πρώτη σου προσπάθεια και θέλω πραγματικά να επιστρέψω με περισσότερη... ανεμελιά, ας το πούμε έτσι;

Σας ταιριάζουν η διαδρομή και η ατμόσφαιρα του αγώνα;

Ναι, μου θυμίζει τη Réunion, όπου μεγάλωσα. Λατρεύω τη ζέστη, πάντα προπονούμουν σε θερμές συνθήκες και είναι μια παράμετρος που δεν με ενοχλεί. Η διαδρομή της Κόνα είναι πολύ δύσκολη στο ποδήλατο, παρότι είναι αρκετά γρήγορη. Μου αρέσουν επίσης τα γρήγορα κομμάτια: δεν είμαι μόνο αθλήτρια της ανηφόρας, οπότε, ειλικρινά, ανυπομονώ να βρεθώ εκεί.

(*) Η Νίκαια επρόκειτο αρχικά να φιλοξενήσει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα IRONMAN 70.3 το 2028 και το 2030. Έπειτα από δημοσιονομική απόφαση της νέας δημοτικής αρχής, αυτό δεν θα συμβεί.

(**) Τερμάτισε στην 32η θέση της γυναικείας κατάταξης.