Interview met Jeanne Lehair: «Ik hou van deze sport, maar ik win vooral graag!»

Jeanne, hoe heb je de winterstop van 2025-2026 doorgebracht?

Ik sloot mijn seizoen 2025 af in Chili, met twee wereldbekerwedstrijden, en ben daar vervolgens nog twee weken op vakantie gebleven. We zijn naar Patagonië en de vulkaan Osorno geweest... Het was prachtig. Het jaar ervoor was ik in Bolivia, ook om eropuit te trekken. Ik vind het heerlijk om mijn benen pijn te doen tijdens het wandelen (lacht). Zelfs als ik met mijn trainingsgroep in Font-Romeu ben, ga ik meestal in de eerste stageweek wandelen om mijn benen volledig op te blazen.

Hoe heb je je geweldige seizoen 2025 verwerkt?

Best goed. Als het zo goed gaat, zijn dat natuurlijk dingen die je makkelijk verwerkt. Ik had in 2025 maar één mindere prestatie, en jammer genoeg was dat in de WTCS-finale. Daardoor kreeg mijn seizoen een klein smetje, maar uiteindelijk was het puur qua prestaties een ongelooflijk jaar: slechts één slechte wedstrijd op het hele seizoen. Ik zat al twee jaar dicht tegen het WTCS-podium aan, met vierde en vijfde plaatsen, en had tegen mezelf gezegd dat het mooi zou zijn om in 2025 mijn eerste podium te pakken... Uiteindelijk werden het er twee, plus een overwinning in Yokohama. Ik ben enorm tevreden. Als ik zie dat ervaren en getalenteerde atleten zoals Pablo Villaça bijvoorbeeld nog altijd geen WTCS-wedstrijd hebben gewonnen, terwijl hij ontzettend sterk is, denk ik: als ik ooit stop, kan ik tenminste zeggen dat ik een manche van het wereldkampioenschap heb gewonnen. We zijn met niet zo veel die daarin geslaagd zijn. Vorig jaar wonnen maar vijf vrouwen een WTCS-wedstrijd (Lisa Tertsch, Cassandre Beaugrand, Léonie Periault, Beth Potter en Jeanne Lehair, red.). Dat ik deel uitmaak van die vrij kleine kring, is geweldig.

Voor Luxemburg racen en een nieuwe trainingsstructuur ontdekken, heeft een last van mijn schouders gehaald...

Wat heeft volgens jou die bevestiging op het hoogste niveau op dat moment mogelijk gemaakt?

Sinds 2021, na corona, zat ik er al dicht bij... De overstap naar een nieuwe trainingsgroep, een nieuwe coach zoals Paulo Sousa, voor Luxemburg racen en dus niet voor elke wedstrijd een enorme druk voelen, mensen hebben die in mij geloven, me in goede omstandigheden laten trainen en me een beetje met rust laten zonder onnodige stress: dat heeft er sterk aan bijgedragen dat ik op prestatieniveau kon floreren. Ik hou van sport, maar ik win vooral graag. Dat betekent niet dat ik altijd kan winnen; sporten voor je gezondheid is prima, maar dat is niet mijn doel. Een twintigste plaats in een wedstrijd evenmin, ook al is dat al gebeurd en zal het ongetwijfeld nog eens gebeuren....

Misschien heb ik ook geprofiteerd van de dynamiek na de Olympische Spelen van 2024, toen de beste vrouwen waarschijnlijk wat minder scherp waren. Daarom kijk ik ernaar uit om aan het seizoen 2026 te beginnen: iedereen komt terug, bijvoorbeeld Giorgia Taylor-Brown, die opnieuw haar beste niveau haalt, en alle andere meiden. Vorig jaar heb ik er in elk geval goed van geprofiteerd. Ik hoop dit jaar hetzelfde te kunnen doen wanneer iedereen op honderd procent staat.

© Wout Roosenboom/World Triathlon

© Ben Lumley/World Triathlon

© Marta Gorczynska/Supertri

Hoe zou je de weg beschrijven die je hierheen heeft geleid?

Ik deed mijn eerste triatlon toen ik zes was, in het spoor van mijn vader. Hij was een fanatieke duursporter en beoefende allerlei disciplines. Hij deed onder meer de Raid Gauloises en ging daarna triatlons doen.

Sindsdien is mijn weg lang en kronkelig geweest. De grootste uitdaging is om jaar na jaar constant te blijven. Mijn succes in 2025 is vooral het resultaat van de regelmaat in de drie à vier seizoenen daarvoor, niet van een magisch recept dat ik plots had gevonden. Daarvoor bleef ik ook niet gespaard van blessures, en de trainingsomstandigheden in Metz waren waarschijnlijk evenmin optimaal. Daarna kon ik presteren omdat ik in een gezondere en rustigere omgeving terechtkwam. Er viel veel druk weg en vanzelf kwamen de resultaten. Ik heb geprobeerd alle negatieve dingen uit mijn leven te bannen.

Je veranderde ook van nationaliteit en verliet Frankrijk om voor Luxemburg uit te komen. Kun je ons aan die episode herinneren?

Het jaar voor corona verloor ik helaas mijn grootvader. Vlak voor hij overleed, liet hij een bommetje vallen: «Wisten jullie dat we Luxemburgers zijn?» In 2020 had ik, omdat ik door gezondheidsproblemen niet kon trainen, tijd genoeg. Ik dacht: «Als ik toch niets kan doen, kan ik dit net zo goed eens uitzoeken...» Ik vond voorouders en geboorteaktes terug en ontdekte dat mijn moeder officieel de Luxemburgse nationaliteit kon aanvragen. Daarna kon ik dat zelf ook. Ik heb daar echt over nagedacht. Ik had al mijn jeugdcategorieën voor Frankrijk afgewerkt en ook de Franse gemengde estafette lag me na aan het hart. Daar had ik altijd goed gepresteerd. Ik heb lang getwijfeld, maar bij Frankrijk moest ik wachten tot 2021 voor mijn eerste WTCS-start. In die periode kreeg ik ook niet de onvoorwaardelijke steun van de FFTRI. Dus heb ik de stap gezet en ben ik Luxemburgse geworden. En ik denk dat er toen een last van mijn schouders viel....

Mijn succes in 2025 is vooral het resultaat van de regelmaat in de drie à vier seizoenen daarvoor

Heeft die vlagwissel de verhouding met de Franse vrouwen veranderd? Is het tussen jullie wat «relaxter» geworden?

Ik heb nooit echt problemen gehad met de meiden, maar als je voor dezelfde federatie uitkomt en de plaatsen beperkt zijn, kunnen er spanningen ontstaan. We konden goed met elkaar opschieten, maar tegelijk weet je dat je de ander moet verslaan als je je plek wilt bemachtigen. Dat is niet altijd eenvoudig. Nu heb ik helemaal niet meer zo'n verhouding met hen, dus dat maakt de relaties eenvoudiger en ontspannener. En tijdens wedstrijden vind ik het heerlijk om hen voor de start terug te zien. Vaak kom ik alleen naar de races, zonder coach of wat dan ook, als een vrije vogel.

Vertel eens over je trainingsgroep en hoe die werkt?

Ik train bij de Triathlon Squad, onder leiding van Paulo Sousa, een Portugees die in de Verenigde Staten woont. De groep is gevestigd in Monte Gordo, Portugal. In de winter komen we daar samen. De zomer brengen we meestal door in Font-Romeu. De rest van het jaar woont en traint iedereen in zijn eigen stad. Ik pendel zelf tussen Toulouse en Metz. De samenstelling van de groep is wat veranderd, want na elke olympiade stoppen er een paar atleten (red.: in 2026 bestaat de groep uit Miriam Casillas, Roksana Słupek, Costanza Arpinelli, Cecilia Ramirez, Taylor Spivey, Maxime Hueber, Lucas Cambresy, Nicola Azano, Nathan Lessmann en Jeanne Lehair). Het is echt leuk om te trainen met mensen uit alle hoeken van de wereld. Die mix van culturen is enorm verrijkend, en er komt regelmatig vers bloed bij.

© Petko Beier/World Triathlon

© Ben Lumley/World Triathlon

Ik heb triatlon niet per se nodig om gelukkig te zijn, ook al ben ik momenteel volledig gelukkig in mijn sport

Ligt je focus in 2026 dus op de WTCS, met ook wat Super League op het programma?

Ja, voor de WTCS klopt dat. Mijn doel is om opnieuw podia en overwinningen te behalen in de WTCS, in de hoop op een gelukkigere finale dan die van 2025. En vooral wil ik punten pakken met het oog op de Olympische Spelen van Los Angeles 2028.
De Super League heeft het format wat aangepast: er zijn drie kwalificatiewedstrijden over de sprintafstand. De «echte» Super League, de finale, vindt normaal gezien plaats op Jersey en wordt gelukkig volgens het vertrouwde format afgewerkt. Ik ben eerlijk gezegd minder enthousiast over die nieuwe opzet, maar ik kan de finale bereiken zonder de kwalificatiewedstrijden te moeten afwerken.

Op welke vlakken wil je nog progressie boeken om te blijven presteren?

Fysiologisch kan ik in alle drie de disciplines nog beter worden: sneller gaan, of de snelheden die ik nu haal langer vasthouden bijvoorbeeld.
Ik moet ook echt beter worden in beach starts (red.: een start waarbij je vanaf het strand het water in rent), want zo'n start ligt in Los Angeles op het programma. Ik heb korte benen. Als ik het water bereik, staat het al tot aan mijn heupen, terwijl sommige meiden zoals Cassandre nog maar tot hun enkels of knieën in het water staan... De dolfijnsprong is ook niet echt mijn ding. Ik heb een duidelijke voorkeur voor een duikstart vanaf een ponton.
Op de fiets wordt het veld steeds sterker, waardoor de groepen vaak groter worden. En ik moet toegeven dat ik maar weinig vertrouwen heb in de meiden. De meesten vind ik ontzettend gevaarlijk wanneer we in een peloton rijden. Soms kies ik er daarom voor om achteraan te blijven. Of ik moet beter leren fietsen om vooraan in de groep te zitten, of nog sterker worden in het zwemmen zodat ik kan wegrijden en in een kleine groep van zeven of acht terechtkom. In het wiel zitten en duelleren in het peloton vind ik niet eng. Het zijn vooral de abrupte, onverwachte lijnwissels die me zorgen baren. Daardoor voel ik me niet zelfverzekerd in een grote groep. Daar moet ik misschien ook mentaal aan werken...

© Tommy Zaferes/World Triathlon

Welke grenzen stel je jezelf de komende jaren in je discipline? Veel atleten uit de korte afstand stappen over naar IRONMAN 70.3. Is dat op korte of langere termijn ook een doel voor jou?

Vorig jaar heb ik al kennisgemaakt met de lange afstand: ik werd tweede in de IRONMAN 70.3 Valencia, tussen de WTCS-wedstrijden van Abu Dhabi en Yokohama in. Ik had niet uitzonderlijk gefietst, wat geen grote verrassing was, maar ik liep wel goed. Het was een goede ervaring. Daarna dacht ik: waarom niet deelnemen aan het WK over die afstand? Uiteindelijk maakte de datum van het WK dat onmogelijk en kon ik er niet naartoe.

Ook dit seizoen staat het niet op de planning. Het zou best leuk kunnen zijn, maar ik wil niet starten om volledig te worden «afgemaakt», en evenmin zonder specifieke voorbereiding. De lange afstand is dus voorlopig geen project voor de korte of middellange termijn.

Na de Spelen van 2028 ben ik 32 en ik wil al mijn hele leven een gezin, en zelfs meerdere kinderen. Ik zal dus niet eindeloos kunnen «blijven hangen» (glimlacht), ook al zijn er genoeg voorbeelden van vrouwen die na een zwangerschap terugkeren op hun beste niveau. Maar het hangt van zoveel factoren af. Triatlon is ook niet de makkelijkste sport om met een gezin te combineren. Voorlopig geef ik dus alles met Los Angeles 2028 als doel. Daarna zie ik mezelf best een minstens even mooi leven leiden buiten de triatlon. Ik heb triatlon niet per se nodig om gelukkig te zijn, ook al ben ik momenteel volledig gelukkig in mijn sport. Eén ding staat vast: ik blijf nooit in de triatlon omdat ik niets anders te doen heb.

© Petko Beier/World Triathlon

© Petko Beier/World triathlon

© Petko Beier/World Triathlon

UPDATE: in het eerste deel van het seizoen 2026 werd Jeanne derde in de Wereldbeker van Samarkand (KAZ), derde in de WTCS van Yokohama (JAP), vierde in de WTCS van Alghero (ITA), vijfde in de WTCS van Quiberon en achtste in de WTCS-wedstrijden van Hamburg en Londen.

JEANNE LEHAIR IN HET KORT