IRONMAN World Championship: Vincent Luis wereldkampioen in laatste wedstrijd van zijn carrière, Taylor Knibb wint in Kona

De Fransman Vincent Luis deed vannacht in Hawaï wat voor een topsporter waarschijnlijk het moeilijkste is: zijn carrière in stijl afsluiten, met een overwinning op de ultieme droom van elke triatleet, de IRONMAN van Hawaï. En dat bij zijn eerste poging, op een parcours met zulke specifieke omstandigheden dat vaak wordt gezegd dat je meerdere deelnames nodig hebt om alle factoren onder de knie te krijgen. Maar de intelligentie en ervaring van de voormalige tweevoudig wereldkampioen op de olympische afstand, gecombineerd met zijn beheersing van een loodzwaar parcours, brachten hem naar een meer dan verdiende bekroning na een rijke carrière.

© IRONMAN

© IRONMAN

© IRONMAN

© IRONMAN

De Fransman bleef de hele dag meedoen in het warme, vochtige Hawaï. Tijdens het zwemmen en fietsen hield hij contact met de kopgroep, zonder zich te laten meeslepen door een te vroege euforie die hem duur had kunnen komen te staan.

In een ongewoon woelige zee viel een brede groep favorieten, die elkaar al kort op de huid zat, over de 3.800 meter langzaam uiteen.

De Duitsers Jonas Schomburg, Patrick Lange en Wilhelm Hirsch, de Zuid-Afrikaan Jamie Riddle, de Belg Marten Van Riel en de Nederlander Menno Koolhaas bevonden zich onder meer vooraan in de groep. Het doel was duidelijk: een zo groot mogelijke voorsprong opbouwen op de gevaarlijke Noor Kristian Blummenfelt. Nadat hij was geklopt in Challenge Roth en op het WK 70.3 van 2026, omdat hij voor de marathon te veel terrein had prijsgegeven, wist Kristian Blummenfelt dat deze strategie waarschijnlijk tegen hem zou worden ingezet. Hij bleef daarom tijdens het Hawaïaanse zwemnummer in het spoor van de leiders en liet de achterstand nooit oplopen tot meer dan dertig seconden.

© IRONMAN

© IRONMAN

Bij het keerpunt zaten twintig tot dertig zwemmers binnen een halve minuut van elkaar. Pierre Le Corre lag vooraan, samen met Wilhelm Hirsch, Jamie Riddle, de Duitser Frederick Funk, Marten Van Riel en Jonas Schomburg.

Blummenfelt kwam op slechts 31 seconden van Marten Van Riel uit het water. De Belg was in 48’17 als eerste aan land, voor Menno Koolhaas en een groep met Wilhelm Hirsch, de Amerikaan Matthew Marquardt, Pierre Le Corre, Patrick Lange en Sam Laidlow, allemaal op minder dan dertig seconden van de Belgische leider.

In de volgende groep zat onder anderen de voormalige Noorse wereldkampioen Gustav Iden, die al bijna twee minuten verloor op de leiders.

De bijzonder hectische eerste wissel zag Menno Koolhaas als eerste het fietsparcours op rijden, kort gevolgd door Wilhelm Hirsch, Marten Van Riel, Vincent Luis en Patrick Lange. Sam Laidlow verloor bijna een minuut met het aantrekken van zijn sokken.

Jonas Schomburg, die met 41 seconden achterstand op Koolhaas vertrok, toonde zich zoals gewoonlijk als eerste bijzonder aanvallend. Maar ook Matthew Marquardt, Kristian Blummenfelt, Sam Laidlow, Gustav Iden, de Italiaan Gregory Barnaby en de Deen Magnus Ditlev kwamen geleidelijk op stoom.

De ochtendwolken en regen hadden plaatsgemaakt voor een stralende zon en verstikkende vochtigheid. Sommige deelnemers leken daar zwaar onder te lijden. Patrick Lange moest stoppen toen hij zichtbaar in de problemen kwam en Marten Van Riel werd gespot terwijl hij overgaf. De Duitser hervatte kort zijn weg, maar de drievoudig wereldkampioen IRONMAN en parcoursrecordhouder moest uiteindelijk opgeven.

Als waardige opvolger van de Duitse Uberbikers nam Jonas Schomburg de leiding, maar de achtervolgende groep mocht er ook zijn. Sam Laidlow, Matthew Marquardt, Gregory Barnaby en Vincent Luis begonnen op de Queen Ka’ahumanu Highway aan een sterke opmars.

© IRONMAN

Magnus Ditlev en Gustav Iden sloten bij kilometer 88 aan. Kristian Blummenfelt had op een bepaald moment meer dan 3’30 achterstand, maar versnelde eveneens en wist weer aansluiting te vinden met de leiders.

Bij het keerpunt in Hawi had Jonas Schomburg 52 seconden voorsprong op Matthew Marquardt. Magnus Ditlev (op 1’20), Gregory Barnaby (op 1’21), Jamie Riddle (op 1’32), Gustav Iden (op 1’58), Vincent Luis (op 2’01) en Marten Van Riel (op 2’05) zaten hem op de hielen. Ook Sam Laidlow (op 2’19) en Kristian Blummenfelt (op 2’32) bleven dichtbij genoeg om gevaarlijk te zijn.

Het wedstrijdbeeld veranderde radicaal toen de renners aan de afdaling vanuit Hāwī begonnen. Ze wilden profiteren van de gunstige wind die hen op de heenweg tijdens de klim had afgeremd.

Jonas Schomburg kreeg bij kilometer 110 kramp, waardoor Matthew Marquardt, Magnus Ditlev en Gregory Barnaby hem voorbijgingen. Bij kilometer 132 was Schomburg teruggevallen naar de tiende plaats. Sam Laidlow, Vincent Luis, Gustav Iden en Kristian Blummenfelt reden inmiddels weg.

Matthew Marquardt, die aan de leiding lag, kreeg een gele kaart voor drafting. Fietsers moeten twintig meter afstand houden om niet van de slipstream van hun voorganger te profiteren. Hij moest een tijdstraf uitzitten en zakte daardoor van de eerste naar de negende plaats.

Magnus Ditlev kwam zo als eerste aan bij de tweede wissel en legde de 180 kilometer af in 4u06’47.

Sam Laidlow kwam als tweede bij T2 aan, op 1’27. Dat Matthew Marquardt vlak achter hem zat, was verrassend: de Amerikaan had de schade van zijn straf uitstekend beperkt en keek nog maar tegen 2’23 achterstand op de leider aan.

Gregory Barnaby zette zijn fiets als vierde weg (op 3’34), voor Kristian Blummenfelt (op 6’02) en Vincent Luis (op 6’04). Gustav Iden kreeg eveneens een tijdstraf en kwam als negende bij T2 aan, op 9’19 van de leider.

Toen Magnus Ditlev met een kleine voorsprong op Sam Laidlow aan de marathon begon, verwachtte iedereen dat de Fransman vanaf de eerste kilometers de jacht op de Deen zou openen. Maar de marathon was nog maar net begonnen toen Sam Laidlow bij een van de eerste verzorgingsposten wandelend werd gezien. Hij leek zijn benen vast te houden en los te schudden. Matthew Marquardt liep hem voorbij naar de tweede plaats, daarna volgde Gregory Barnaby. Later vertelde Laidlow in een interview met het officiële YouTube-kanaal dat hij last had van endofibrose van de liesslagader, waardoor de bloedtoevoer afneemt en pijn ontstaat.

Magnus Ditlev liep daardoor ruim aan de leiding en verkeerde in een uitstekende positie voor zijn eerste wereldtitel op de IRONMAN, nadat hij hier in 2024 tweede was geworden en het jaar voordien in Nice derde.

Maar de spanning was nog lang niet verdwenen. Vijf concurrenten konden Ditlev nog van de troon stoten: Matthew Marquardt, Gregory Barnaby, Vincent Luis, Kristian Blummenfelt en Gustav Iden.

Bij kilometer 20 bedroeg Ditlevs voorsprong nog altijd 4’26 op Matthew Marquardt, 4’41 op Kristian Blummenfelt, Vincent Luis en Gregory Barnaby, die samen liepen, en 6’44 op Gustav Iden. Die laatste rukte snel op, noteerde de beste tussentijden en mengde zich opnieuw nadrukkelijk in de strijd om het podium.

Bij kilometer 30 begon Magnus Ditlev duidelijk te verzwakken en zijn achtervolgers roken hun kans. Tegen alle verwachtingen in was het niet Kristian Blummenfelt die de aanval inzette, maar Vincent Luis.

De Fransman plaatste een indrukwekkende versnelling en schudde de Noor van zich af. Ook Matthew Marquardt en Gustav Iden kwamen voor Blummenfelt terecht, die geleidelijk verder wegzakte.

Vincent Luis liep snel naar Magnus Ditlev toe. De Deen begon bij de verzorgingsposten te wandelen en stopte om ijs te pakken voor in zijn pet.

Ditlev stapelde de stops op het gloeiend hete asfalt op. Vincent Luis liep hem uiteindelijk voorbij, kort daarna gevolgd door Gustav Iden, die zijn belangrijkste rivaal werd.

Even leek het erop dat de Noor de Fransman nog zou bijhalen en hem tot een onbesliste sprint zou dwingen. Maar Iden had enorm veel energie verspeeld met zijn inhaalrace en zijn aanval doofde uit.

Vincent Luis voltooide de marathon in 2u38’36 en pakte met een eindtijd van 7u47’27 de zo vurig gewenste overwinning. Enkele jaren geleden zei hij tegen het tijdschrift SLOT: «Triatlon is de Olympische Spelen en Hawaï. De rest is literatuur». De inwoner van Vesoul slaagde er nooit in een individuele olympische medaille te winnen, maar bereikte in Hawaï wel zijn doel, bij zijn eerste én laatste poging. Dat was sinds de eerste editie in 1978 nog nooit een Franse prof in Hawaï gelukt. Kan deze historische overwinning zijn aangekondigde afscheid nog op losse schroeven zetten? Het antwoord volgt wellicht in de komende weken…

© IRONMAN

Gustav Iden, die een marathon van 2u36’58 liep, werd tweede in 7u49’03. De Noorse tijdstraf van drie minuten tijdens het fietsen bleek dus bijzonder duur. De verrassende Amerikaan Matthew Marquardt werd derde.

Pierre Le Corre, de andere Franse debutant, rukte op naar een schitterende vijfde plaats.

© IRONMAN

Bij de vrouwen won de indrukwekkende Amerikaanse Taylor Knibb, viervoudig wereldkampioene IRONMAN 70.3, de zwaarste afstand. Een jaar nadat ze de wedstrijd tijdens de afsluitende marathon had verlaten terwijl ze aan de leiding lag.

De overwinning kwam er na een buitengewone ommekeer in de slotkilometers van de marathon. Knibb passeerde titelverdedigster, de Noorse Solveig Løvseth, in de laatste mijl, toen die niet meer kon hardlopen. Op enkele kilometers van de overwinning vertraagde de titelverdedigster plots sterk en zakte ze meerdere keren in elkaar op het asfalt.

© IRONMAN

De Duitse Laura Philipp werd net als in 2025 tweede. De Zwitserse Julie Derron completeerde het podium bij haar Kona-debuut, ondanks een tijdstraf van drie minuten voor drafting tijdens het fietsen.

De Britse Lucy Charles-Barclay kwam bij haar zevende deelname aan Kona voor de zevende keer als eerste uit het water. Ze kwam na 51’29 uit de steeds woeliger zee, met 1’26 voorsprong op Taylor Knibb.

De Britse had voorspeld dat moeilijke omstandigheden in haar voordeel konden spelen en zette haar rivalen meteen onder druk. Taylor Knibb bepaalde aanvankelijk het tempo in de achtervolgende groep, tot de Spaanse Marta Sanchez vooraan bij haar aansloot. De hoge golven zorgden ervoor dat enkele favorieten, onder wie de Britse Kat Matthews en de Noorse Solveig Løvseth, moesten lossen. De Zwitserse Julie Derron bleef bij haar Kona-debuut goed geplaatst. Van de favorieten had alleen Laura Philipp een aanzienlijke achterstand. De Duitse kwam als dertigste uit het water, op 8’34 van de leiding.

De wegen van Kona waren nat, maar droogden snel op naarmate de hitte en vochtigheid toenamen. Taylor Knibb had gekozen voor een geventileerde racehelm in plaats van een tijdrithelm. Ze werkte haar achterstand geleidelijk weg en passeerde Lucy Charles-Barclay kort na kilometer 50.

De Britse weigerde zich gewonnen te geven, kwam weer naast haar en nam kort de leiding over, voordat Knibb reageerde. Daarna wisselden de twee vrouwen elkaar af aan kop.

Achter hen bepaalden de Zwitserse Imogen Simmonds en Julie Derron het tempo van de achtervolging, maar de klim naar Hawi met tegenwind brak de groep uiteen. Kat Matthews verloor veel terrein, terwijl de Nieuw-Zeelandse Hannah Berry, de Canadese Paula Findlay en de Oostenrijkse Lisa Perterer op de loer bleven liggen.

Julie Derron kreeg vervolgens een tijdstraf van drie minuten voor drafting, waardoor haar achterstand op de leidster opliep tot meer dan zeven minuten.

Taylor Knibb wist op de terugweg naar Kona uiteindelijk het verschil uit te bouwen. Op twintig kilometer van de wisselzone had ze 2’30 voorsprong op Lucy Charles-Barclay. Ze voltooide het parcours in 4u40’07, negen minuten langzamer dan vorig jaar.

© IRONMAN

Lucy Charles-Barclay noteerde de derde fietstijd. Solveig Løvseth was sneller en kwam als derde aan bij de wissel, op 4’50 van de leiding.

Lopen – Knibb wint na ongelooflijke ommekeer

Taylor Knibb begon aan de marathon met 3’06 voorsprong op Lucy Charles-Barclay. Laura Philipp, tiende op bijna tien minuten, stond voor een veel moeilijkere opdracht, net als Julie Derron, die bij het begin van de laatste 42 kilometer als achtste meer dan negen minuten verloor.

Tijdens de eerste helft van de marathon leek Taylor Knibb haar voorsprong te controleren. Na 10,5 kilometer had ze nog altijd 2’40 op Lucy Charles-Barclay, terwijl Solveig Løvseth op 3’43 volgde.

© IRONMAN

Achter haar maakte Laura Philipp een geweldige opmars. De Duitse was al opgeklommen naar de vierde plaats, terwijl Julie Derron een moeilijke fase doormaakte en terugviel naar de zevende positie.

De droom van Lucy Charles-Barclay spatte rond kilometer 28 uiteen, bijna exact op de plek waar haar wedstrijd het jaar voordien kantelde. Terwijl ze derde lag, stopte de Britse. Haar opgave werd later bevestigd, nadat ze haar hele seizoen op deze ene dag had afgestemd.

Ook Taylor Knibb kreeg het moeilijk en leek over te geven, terwijl Solveig Løvseth dichterbij kwam. Op ongeveer acht kilometer van de finish nam de Noorse de leiding over bij de verzorgingspost waar Vincent Luis Magnus Ditlev in de mannenwedstrijd voorbij was gelopen. Knibb probeerde meteen te reageren, maar Løvseth liep verder weg. Met een voorsprong van inmiddels meer dan een minuut leek de titelverdedigster op weg naar een nieuwe wereldtitel en de overwinning in het klassement van de IRONMAN Pro Series.

Maar op minder dan 1,6 kilometer van de finish kon Solveig Løvseth plots niet meer hardlopen en had ze moeite om te wandelen. Taylor Knibb passeerde haar en nam de leiding weer over, gevolgd door Laura Philipp. De kansen van de Noorse verdampten terwijl de finish bijna binnen bereik lag.

Taylor Knibb kwam met een verbijsterde blik over de finish en pakte haar eerste wereldtitel IRONMAN, in een scenario dat de dramatische afloop van het jaar voordien omkeerde. Toen had haar eigen inzinking in de slotkilometers de weg vrijgemaakt voor Solveig Løvseth.

Laura Philipp werd opnieuw tweede, op drie minuten, na een perfect gecontroleerde marathon. Julie Derron vond in de slotfase nog de kracht om te versnellen en verzekerde zich op bijna tien minuten van de derde plaats.

Bij de Franse vrouwen kwam de verrassing van Anne-Sophie Pierre. Bij haar eerste deelname aan Hawaï eindigde de Française in de top tien, precies op de negende plaats. Pierre is pas de derde Française in de geschiedenis die deze prestatie in Hawaï neerzet, na de zussen Mouthon zo’n dertig jaar geleden: Isabelle werd tweede in 1995 en Béatrice datzelfde jaar derde. Pierre heeft nu wel de snelste tijd ooit van een Française in Hawaï: 9u03’49. Ze finishte vlak achter de Noorse titelverdedigster, die ondanks nieuwe inzinkingen tot aan de finish als achtste wist te eindigen.

De tweede geklasseerde Française was agegrouper Lou Prigent, vicewereldkampioene bij de agegroup, wereldkampioene in de categorie 25-29 jaar en 28e vrouw overall. Ze bleef de derde Franse prof, Nikita Paskiewicz, voor, die 41e overall bij de vrouwen werd. Marjolaine Pierré viel tijdens de marathon uit.