IRONMAN World Championship: Vincent Luis wereldkampioen in laatste wedstrijd van zijn carrière, Taylor Knibb wint in Kona

De Fransman Vincent Luis deed vannacht in Hawaii wat voor een topsporter wellicht het moeilijkste is: zijn carrière in stijl afsluiten, met een overwinning op de ultieme droom van elke triatleet, de IRONMAN van Hawaii. En dat bij zijn eerste poging, op een parcours met zulke specifieke omstandigheden dat vaak wordt gezegd dat je meerdere deelnames nodig hebt om alle factoren onder de knie te krijgen. Maar de intelligentie en ervaring van de voormalige tweevoudig wereldkampioen op de olympische afstand, gecombineerd met zijn beheersing van een loodzwaar parcours, brachten hem naar een meer dan verdiende bekroning na een rijke carrière.

© IRONMAN

© IRONMAN

© IRONMAN

© IRONMAN

De Fransman bleef de hele dag voorin meedoen in het warme, vochtige Hawaii. Tijdens het zwemmen en fietsen hield hij contact met de kopgroep, zonder zich te laten meeslepen door een vroege euforie die hem de das had kunnen omdoen.

In een ongewoon woelige zee rekte een grote groep favorieten, die elkaar al strak in de gaten hielden, zich over de 3.800 meter langzaam uit.

De Duitsers Jonas Schomburg, Patrick Lange en Wilhelm Hirsch, de Zuid-Afrikaan Jamie Riddle, de Belg Marten Van Riel en de Nederlander Menno Koolhaas vormden onder anderen de voorhoede. Het doel was duidelijk: een zo groot mogelijke voorsprong opbouwen op de gevaarlijke Noor Kristian Blummenfelt. Nadat hij in Challenge Roth en op het WK 70.3 van 2026 verloor omdat hij voor de marathon te veel terrein had prijsgegeven, wist Kristian Blummenfelt dat deze strategie waarschijnlijk tegen hem zou worden ingezet. Hij slaagde er daarom in tijdens het zwemmen in Hawaii in het spoor van de koplopers te blijven en nooit meer dan dertig seconden te verliezen.

© IRONMAN

© IRONMAN

Bij het keerpunt zaten twintig tot dertig zwemmers binnen dertig seconden. De Fransman Pierre Le Corre lag voorin, samen met Wilhelm Hirsch, Jamie Riddle, de Duitser Frederick Funk, Marten Van Riel en Jonas Schomburg.

Blummenfelt kwam slechts 31 seconden na Marten Van Riel uit het water. De Belg was in 48’17 als eerste aan land, voor Menno Koolhaas en een groep met Wilhelm Hirsch, de Amerikaan Matthew Marquardt, Pierre Le Corre, Patrick Lange en Sam Laidlow, allemaal op minder dan dertig seconden van de Belgische leider.

In de volgende groep zat onder anderen de voormalige Noorse wereldkampioen Gustav Iden, die al bijna twee minuten achterstand had op de leiders.

De eerste, bijzonder hectische wissel zag Menno Koolhaas als eerste het fietsparcours oprijden, kort gevolgd door Wilhelm Hirsch, Marten Van Riel, Vincent Luis en Patrick Lange. Sam Laidlow verloor bijna een minuut met het aantrekken van zijn sokken.

Jonas Schomburg, die met 41 seconden achterstand op Koolhaas aan de fiets begon, toonde zich als eerste bijzonder aanvallend, zoals we dat van hem gewend zijn. Maar ook Matthew Marquardt, Kristian Blummenfelt, Sam Laidlow, Gustav Iden, de Italiaan Gregory Barnaby en de Deen Magnus Ditlev kwamen geleidelijk op stoom.

De ochtendbewolking en regen maakten plaats voor een stralende zon en verstikkende vochtigheid. Die omstandigheden leken sommige deelnemers zwaar te vallen. Patrick Lange moest stoppen toen hij in moeilijkheden leek te verkeren en Marten Van Riel werd gezien terwijl hij overgaf. De Duitser hervatte de wedstrijd nog even, maar de drievoudig IRONMAN-wereldkampioen en parcoursrecordhouder moest uiteindelijk opgeven.

Als waardige erfgenaam van de Duitse Uberbikers nam Jonas Schomburg de leiding, maar ook de achtervolgende groep zag er sterk uit. Sam Laidlow, Matthew Marquardt, Gregory Barnaby en Vincent Luis begonnen terrein goed te maken op de Queen Ka’ahumanu Highway.

© IRONMAN

Magnus Ditlev en Gustav Iden sloten bij kilometer 88 aan bij de groep. Nadat Kristian Blummenfelt op een gegeven moment meer dan 3’30 achterstand had, versnelde ook hij en wist hij opnieuw aansluiting te vinden bij de leiders.

Bij het keerpunt in Hawi had Jonas Schomburg 52 seconden voorsprong op Matthew Marquardt. Magnus Ditlev (op 1’20), Gregory Barnaby (op 1’21), Jamie Riddle (op 1’32), Gustav Iden (op 1’58), Vincent Luis (op 2’01) en Marten Van Riel (op 2’05) zaten hem op de hielen. Ook Sam Laidlow (op 2’19) en Kristian Blummenfelt (op 2’32) bleven dichtbij genoeg om gevaarlijk te zijn.

Het wedstrijdbeeld veranderde radicaal toen de renners aan de afdaling vanuit Hāwī begonnen. Ze probeerden te profiteren van de gunstige wind, die hen op de heenweg tijdens de klim had tegengewerkt.

Jonas Schomburg kreeg bij kilometer 110 krampen, waardoor Matthew Marquardt, Magnus Ditlev en Gregory Barnaby hem konden passeren. Bij kilometer 132 was Schomburg teruggevallen naar de tiende plaats. Sam Laidlow, Vincent Luis, Gustav Iden en Kristian Blummenfelt reden inmiddels van hem weg.

Matthew Marquardt, die op dat moment aan de leiding lag, kreeg een gele kaart voor drafting. Fietsers moeten twintig meter afstand houden om niet van de slipstream van hun voorganger te profiteren. Hij moest een tijdstraf uitzitten en zakte daardoor van de eerste naar de negende plaats.

Magnus Ditlev kwam dus als leider aan bij de tweede wissel en legde de 180 kilometer af in 4u06’47.

Sam Laidlow kwam als tweede aan bij T2, op 1’27 van de leider. Dat Matthew Marquardt vlak achter hem zat, was verrassender: de Amerikaan had de schade van zijn tijdstraf uitstekend beperkt en stond nog maar 2’23 achter.

Gregory Barnaby zette als vierde zijn fiets weg (op 3’34), voor Kristian Blummenfelt (op 6’02) en Vincent Luis (op 6’04). Gustav Iden kreeg eveneens een tijdstraf en kwam als negende aan bij T2, op 9’19 van de leider.

Toen Magnus Ditlev met een kleine voorsprong op Sam Laidlow uit de tweede wissel kwam, verwachtte iedereen dat de Fransman vanaf de eerste kilometers van de marathon de jacht op de Deen zou openen. Maar de marathon was nog maar net begonnen toen Sam Laidlow bij een van de eerste verzorgingsposten wandelend werd gespot. Hij hield zijn benen vast en schudde ze los om de spanning te verminderen. Matthew Marquardt passeerde hem en nam de tweede plaats over, waarna Gregory Barnaby hetzelfde deed. Later vertelde Laidlow bij de officiële YouTube-uitzending dat hij last had van endofibrose van de liesslagader, waardoor de bloedtoevoer afneemt en pijn ontstaat.

Magnus Ditlev reed daardoor ruim aan de leiding en verkeerde in een uitstekende positie voor zijn eerste wereldtitel op de IRONMAN, nadat hij hier in 2024 tweede was geworden en het jaar daarvoor in Nice derde.

Maar de spanning was nog lang niet verdwenen. Vijf tegenstanders konden Ditlev nog van de troon stoten: Matthew Marquardt, Gregory Barnaby, Vincent Luis, Kristian Blummenfelt en Gustav Iden.

Bij kilometer 20 had Magnus Ditlev nog altijd een comfortabele voorsprong: 4’26 op Matthew Marquardt, 4’41 op Kristian Blummenfelt, Vincent Luis en Gregory Barnaby, die samen liepen, en 6’44 op Gustav Iden. Die laatste klom snel op in het klassement, noteerde de beste tussentijden en mengde zich opnieuw nadrukkelijk in de strijd om het podium.

Bij kilometer 30 begon Magnus Ditlev duidelijk te verzwakken en voelden zijn achtervolgers dat er een kans lag. Tegen alle verwachtingen in was het niet Kristian Blummenfelt, maar Vincent Luis die de aanval inzette.

De Fransman plaatste een indrukwekkende versnelling en schudde de Noor van zich af. Ook Matthew Marquardt en Gustav Iden kwamen voor Blummenfelt te lopen, die langzaam verder wegzakte in het klassement.

Vincent Luis liep snel naar Magnus Ditlev toe. De Deen begon bij de verzorgingsposten te wandelen en stopte om ijs te pakken dat hij onder zijn pet kon steken.

Ditlev maakte steeds meer stops op het gloeiend hete asfalt. Vincent Luis passeerde hem uiteindelijk, kort daarna gevolgd door Gustav Iden, die zijn belangrijkste rivaal werd.

Even leek het erop dat de Noor de Fransman zou terughalen en hem tot een onbesliste eindsprint zou dwingen. Maar Iden had enorm veel energie verspeeld met zijn opmars en zijn aanval doofde uiteindelijk uit.

Vincent Luis legde de marathon af in 2u38’36 en pakte in 7u47’27 de overwinning waarop hij zo lang had gehoopt. Een paar jaar geleden zei hij tegen het magazine SLOT: «Triatlon is de Olympische Spelen en Hawaii. De rest is literatuur». De Vésulien slaagde er nooit in een individuele olympische medaille te winnen, maar bereikte in Hawaii wel zijn doel, bij zijn eerste en laatste poging. Dat was sinds de eerste editie in 1978 nog nooit gelukt bij een Franse prof in Hawaii. Kan deze historische overwinning zijn aangekondigde afscheid alsnog op losse schroeven zetten? Dat weten we waarschijnlijk de komende weken….

© IRONMAN

Gustav Iden, die een marathon van 2u36’58 liep, werd tweede in 7u49’03. De tijdstraf van drie minuten die hij tijdens het fietsen kreeg, kwam hem dus bijzonder duur te staan. De derde plaats ging naar de verrassende Amerikaan Matthew Marquardt.

De andere Franse debutant, Pierre Le Corre, klom op naar een uitstekende vijfde plaats. Arnaud Guilloux was met de 34e plaats de derde Franse prof-finisher van deze editie.

© IRONMAN

Bij de vrouwen won de indrukwekkende Amerikaanse Taylor Knibb, viervoudig wereldkampioen IRONMAN 70.3, de ultieme afstand. Een jaar nadat ze de wedstrijd tijdens de slotmarathon moest staken terwijl ze aan de leiding lag.

De overwinning kwam er na een uitzonderlijke ommekeer in de slotkilometers van de marathon. Knibb passeerde titelverdedigster, de Noorse Solveig Løvseth in de laatste mijl van de marathon, toen die niet meer kon hardlopen. Op een paar kilometer van de overwinning vertraagde de titelverdedigster plots sterk en zakte ze meerdere keren in elkaar op het asfalt.

© IRONMAN

De Duitse Laura Philipp werd net als in 2025 tweede. De Zwitserse Julie Derron vervolledigde het podium bij haar eerste deelname aan Kona, ondanks een tijdstraf van drie minuten voor drafting tijdens het fietsen.

De Britse Lucy Charles-Barclay kwam bij haar zevende deelname aan Kona voor de zevende keer als eerste uit het water. Ze kwam in 51’29 uit de steeds woeliger wordende zee, met 1’26 voorsprong op Taylor Knibb.

De Britse had voorspeld dat zware omstandigheden in haar voordeel konden spelen en zette haar rivalen meteen onder druk. Taylor Knibb bepaalde aanvankelijk het tempo in de achtervolgende groep, voordat de Spaanse Marta Sanchez zich bij haar aan de kop voegde. De hoge golven zorgden ervoor dat enkele favorieten, onder wie de Britse Kat Matthews en de Noorse Solveig Løvseth, moesten lossen. De Zwitserse Julie Derron bleef bij haar Kona-debuut goed geplaatst. Van de favorieten had alleen Laura Philipp bij het verlaten van het water een aanzienlijke achterstand. De Duitse kwam als dertigste uit het water, met 8’34 achterstand voor de start van het fietsen.

De wegen van Kona waren nat, maar droogden snel op naarmate de hitte en vochtigheid toenamen. Taylor Knibb had gekozen voor een goed geventileerde racefietshelm in plaats van een tijdrithelm. Ze dichtte haar achterstand geleidelijk en passeerde Lucy Charles-Barclay kort na kilometer 50.

De Britse weigerde zich gewonnen te geven, kwam opnieuw naast Knibb en nam kort de leiding over voordat Knibb reageerde. Daarna wisselden de twee vrouwen elkaar af aan de kop van de wedstrijd.

Achter hen voerden de Zwitserse Imogen Simmonds en Julie Derron de achtervolging aan, maar de klim naar Hawi met tegenwind versplinterde de achtervolgende groep. Kat Matthews verloor veel terrein, terwijl de Nieuw-Zeelandse Hannah Berry, de Canadese Paula Findlay en de Oostenrijkse Lisa Perterer op de loer bleven liggen.

Julie Derron kreeg vervolgens een tijdstraf van drie minuten voor drafting en keek daardoor tegen meer dan zeven minuten achterstand op de leidster aan.

Taylor Knibb wist op de terugweg naar Kona uiteindelijk een gat te slaan. Op twintig kilometer van het wisselpark had ze 2’30 voorsprong op Lucy Charles-Barclay. Ze voltooide het fietsparcours in 4u40’07, negen minuten langzamer dan vorig jaar.

© IRONMAN

Lucy Charles-Barclay zette de derde fietstijd neer. Solveig Løvseth was haar voor en kwam als derde aan bij de wissel, op 4’50 van de leiding.

Taylor Knibb begon aan de marathon met 3’06 voorsprong op Lucy Charles-Barclay. Laura Philipp, tiende op bijna tien minuten, stond voor een veel zwaardere opdracht. Hetzelfde gold voor Julie Derron, die op de achtste plaats stond met meer dan negen minuten achterstand bij het begin van de laatste 42 kilometer.

In de eerste helft van de marathon leek Taylor Knibb haar voorsprong goed te beheren. Na 10,5 kilometer had ze nog altijd 2’40 over op Lucy Charles-Barclay, terwijl Solveig Løvseth op 3’43 volgde.

© IRONMAN

Daarachter maakte Laura Philipp een geweldige opmars. De Duitse was al naar de vierde plaats geklommen, terwijl Julie Derron een moeilijke fase doormaakte en terugviel naar de zevende plek.

De droom van Lucy Charles-Barclay spatte rond kilometer 28 uiteen, bijna precies op de plek waar haar wedstrijd een jaar eerder kantelde. Terwijl ze derde lag, stopte de Britse. Haar opgave werd later bevestigd, nadat ze haar hele seizoen op deze dag had afgestemd.

Ook Taylor Knibb kreeg het moeilijk en leek over te geven, terwijl Solveig Løvseth dichterbij kwam. Op ongeveer acht kilometer van de finish nam de Noorse bij een verzorgingspost de leiding over, dezelfde post waar Vincent Luis in de mannenwedstrijd Magnus Ditlev passeerde. Knibb probeerde meteen te reageren, maar Løvseth liep verder weg. Met een voorsprong van inmiddels meer dan een minuut leek de titelverdedigster op weg naar een nieuwe wereldtitel en de winst in het IRONMAN Pro Series-klassement.

Maar op minder dan 1,6 kilometer van de finish kon Solveig Løvseth plots niet meer hardlopen en had ze zelfs moeite om te wandelen. Taylor Knibb passeerde haar en nam de leiding opnieuw over, gevolgd door Laura Philipp. De kansen van de Noorse verdwenen terwijl de finish bijna in zicht was.

Taylor Knibb passeerde de finish met een verbijsterde blik en pakte haar eerste IRONMAN-wereldtitel in omstandigheden die het dramatische scenario van een jaar eerder omkeerden. Toen had haar eigen inzinking in de slotkilometers de weg vrijgemaakt voor Solveig Løvseth.

Laura Philipp werd opnieuw tweede, op drie minuten, na een perfect beheerste marathon. Julie Derron vond in de slotfase nog de kracht om te versnellen en verzekerde zich op bijna tien minuten van de derde plaats.

Aan Franse zijde kwam de verrassing van Anne-Sophie Pierre. Bij haar eerste deelname aan Hawaii finishte de Française in de top tien, op precies de negende plaats. Pierre is pas de derde Française in de geschiedenis die deze prestatie in Hawaii neerzet, na de zussen Mouthon zo’n dertig jaar geleden: Isabelle werd tweede in 1995 en Béatrice datzelfde jaar derde. Pierre heeft nu wel de snelste Franse tijd in Hawaii op haar naam: 9u03’49. Ze finishte net achter de Noorse titelverdedigster, die ondanks nieuwe inzinkingen tot aan de finish als achtste wist te eindigen.

De tweede geklasseerde Française was agegrouper Lou Prigent, vicewereldkampioene bij de agegroup, wereldkampioene in de categorie 25-29 jaar en 28e vrouw overall. Ze bleef de derde deelnemende Franse prof, Nikita Paskiewicz, die 41e overall bij de vrouwen werd, voor. Marjolaine Pierré gaf tijdens de marathon op.