Interview met Marjolaine Pierré: «Ik ben tevreden dat ik zo constant presteer»

Marjolaine, vlak na het IRONMAN 70.3-wereldkampioenschap in Nice was u erg teleurgesteld dat u het podium misliep. Hoe kijkt u enkele dagen later terug op die vijfde plaats?

Ik ben nog altijd teleurgesteld. Het is zwaar om zo veel te trainen voor één bepaalde dag en dan je doel niet te halen. Voor dit soort wedstrijden zet je je voor 200 procent in, je laat er dingen voor vallen, en als het niet loopt zoals je hoopt, is dat moeilijk te verwerken. Maar je kunt het ook snel relativeren. Er zijn ergere dingen. Ik ben gezond, alles gaat goed, ik heb de wedstrijd kunnen uitdoen en ik ben sowieso blij dat ik de kans kreeg om dit wereldkampioenschap voor eigen publiek, in Nice, mee te maken. Het is een beetje zoals aan het einde van een vakantiekamp: aan het eind van de week pak je alles in en besef je dat het voorbij is en dat je afscheid moet nemen van je vrienden. Die gedachte komt boven op de teleurstelling: het besef dat er een hoofdstuk wordt afgesloten (*).

Wat liep er die dag dan mis?

Op de fiets voelde ik me niet goed in de beklimmingen. Op het vlakke en in de afdalingen, die ik heel goed uit mijn hoofd kende, ging het echt goed, maar bergop had ik geen kracht, of in elk geval niet de kracht die nodig was om echt vooruit te komen. Ik voelde dat het niet echt reageerde. In de Col de Vence, een klim die ik regelmatig train, wilde ik mijn tijd niet bekijken. Dat is ook frustrerend: als je het parcours goed kent, weet je precies wat je op een bepaald deel waard bent en merk je tijdens de wedstrijd snel of je goed zit of niet.

Hebt u een verklaring voor dat gebrek aan energie op de fiets?

Dat is moeilijk uit te leggen, want ik had geprobeerd me zo goed mogelijk voor te bereiden. Tien dagen voor de wedstrijd liep ik een klein virus op, zoals dat in de herfst of aan het einde van een voorbereiding wel eens gebeurt. Ik wist dat mijn lichaam er nog altijd tegen vocht. Het zijn kleine dingen die je probeert te controleren, maar waar je nooit volledig vat op krijgt. Waarschijnlijk heeft een optelsom van kleine factoren ervoor gezorgd dat dit gebrek aan energie zich manifesteerde.

Op de been was ik alleen maar bezig met stoppen en gaan liggen. Ik was volledig gesloopt; mijn lichaam wilde gewoon een dutje doen. Er zijn zelfs stukken van de loopwedstrijd die ik me niet herinner.

Hebben die gevoelens op de fiets u mentaal gekraakt voor u aan het lopen begon?

Nee, ik bleef echt geconcentreerd. Een triatlon is pas afgelopen na het lopen en ik heb nooit gedacht dat het voorbij was. Ik bleef vechten en was blij dat ik als tweede de wisselzone binnenkwam. Ik had vier minuten en dertig seconden achterstand, dus dat was behoorlijk veel, maar boven op de Col de Vence waren het er nog acht. Ik was dan ook tevreden over mezelf en wilde blijven vechten. Maar toen ik aan het lopen begon, wilde ik alleen nog maar instorten, zoals ik op de finishlijn heb gedaan. Tijdens de halve marathon dacht ik alleen maar aan stoppen en gaan liggen. Ik was volledig gesloopt. Het was geen hypoglykemie, maar eerder algemene vermoeidheid; mijn lichaam wilde gewoon een dutje doen. Er zijn zelfs stukken van het loopparcours die ik me niet herinner. Ter hoogte van het bord ‘ILOVENICE’ weet ik bijvoorbeeld niet meer of ik over de Promenade of over de weg liep. Het was alsof ik afwezig was.

Had u die gevoelens al eerder ervaren?

Niet echt, behalve toen ik tijdens een wedstrijd uitgedroogd raakte en onwel werd. Ik denk dat ik die grens zo ver mogelijk probeerde op te zoeken, maar tegelijk verloor ik plaatsen in het klassement. Mentaal was het dus moeilijk om gefocust te blijven. Ik droomde van het podium en stond er ook, dus als je het uiteindelijk verliest, is dat lastig. Ik heb geprobeerd me vast te klampen om op zijn minst in de top vijf te blijven.

Het deelnemersveld was uitzonderlijk sterk en breed. Kon u toch genieten van de strijd met de andere vrouwen?

Nee, net daarom ben ik ook een beetje teleurgesteld. Ik kon nooit reageren op de aanvallen en toen ik werd ingehaald, kon ik me uiteindelijk niet in de strijd mengen. Ik had die energie en punch niet. Ik was volledig leeg. Met zo’n sterk deelnemersveld was het bovendien moeilijk om je positie in te schatten, omdat er zoveel goede en slechte verrassingen konden zijn. Maar het is ook mooi dat ik mijn resultaten kan doortrekken en zo constant presteer.

© Pablo Blazquez Dominguez/IRONMAN

© Pablo Blazquez Dominguez/IRONMAN

© Pablo Blazquez Dominguez/IRONMAN

© Pablo Blazquez Dominguez/IRONMAN

Voor Nice voegde u een nieuw element toe aan uw voorbereiding: vijf weken hoogtestage in Font-Romeu. Wat hebt u daaruit geleerd?

Alleen maar positieve dingen. We zaten in een gespecialiseerd trainingscentrum, met alle faciliteiten op één plek. Die waren open van maandag tot zondag, van 8 tot 20 uur en soms zelfs van 6 tot 20 uur. Dat was bijzonder aangenaam, want in die periode moet je in Nice naar het gemeentelijke zwembad en ben je gebonden aan openingsuren en sluitingsdagen. Als zulke beperkingen boven op je trainingsschema komen, maakt dat het leven ingewikkeld. Het was dus heerlijk om zoveel vrijheid te hebben in onze training. We deden het natuurlijk ook vanwege de effecten van de hoogte.

Schrijft u dat gebrek aan energie tijdens de wedstrijd toe aan de hoogte of aan de afdaling uit Font-Romeu? Soms komt het immers op een paar dagen aan.

Je moet inderdaad meerdere hoogtestages doen om echt te weten hoe je lichaam erop reageert. De hoogte heeft waarschijnlijk een rol gespeeld in de vermoeidheid die ik voelde. Maar ik denk ook dat het virus mijn vormpiek mogelijk heeft verschoven. Het is een heel fijn samenspel van factoren. Je moet met elk van die factoren weten om te gaan om je prestatie en voorbereiding te optimaliseren.

U bent pas 26, binnenkort 27, en vergeleken met de toppers in deze sport nog erg jong. Geeft dat u vertrouwen?

Ja, natuurlijk. Al mijn concurrentes hebben veel meer wedstrijden gedaan dan ik. Sommigen hebben op de olympische afstand gekoerst en worden al tientallen jaren begeleid en ondersteund. Ik heb dat geluk niet gehad. Ik heb alles zelf moeten leren, kreeg in mijn eerste jaren geen enkele hulp van de federatie en heb mezelf via mijn resultaten opgebouwd. Eerst moest ik prestaties neerzetten voordat ik steun kon vragen. Dat kost vanzelf meer tijd. Eigenlijk heb ik in de loop der jaren telkens nieuwe niveaus moeten ontsluiten.

Ik begin mijn loopvolume nu pas op te voeren. Tot nu toe liep ik ongeveer 40 tot 50 kilometer per week, in Font-Romeu heb ik dat verhoogd naar 60 tot 80 kilometer. Dat was nieuw voor mij, terwijl mijn concurrentes dat al jaren doen.

Denkt u dat er nog veel ruimte voor verbetering is? En ziet u zichzelf nog lang actief blijven in het IRONMAN-circuit?

Ja, absoluut. Ik zit nog lang niet aan mijn maximum. Mijn trainingsvolume is helemaal niet zo groot. Dat was een bewuste keuze, omdat ik geen stappen wilde overslaan. Het was bijna noodzakelijk om geleidelijk op te bouwen en niet sneller te willen gaan dan mijn ontwikkeling toeliet. Ik beschouw mezelf dus echt als iemand die aan het begin of midden van haar ontwikkeling staat. Dat is fijn, want ik heb nog veel dingen te testen en te doen. Maar alles moet op het juiste moment en in de juiste richting gebeuren. Je moet dus geduld hebben en soms accepteren dat je wordt verslagen. Ik weet ook dat ik meer aan intensiteit en volume zal moeten werken.

© Pablo Blazquez Dominguez/IRONMAN

© Pablo Blazquez Dominguez/IRONMAN

© Pablo Blazquez Dominguez/IRONMAN

© Pablo Blazquez Dominguez/IRONMAN

Wanneer gaat u die grens verleggen?

Ik heb al twee jaar geen stressfracturen meer gehad. Daarom zijn we in Font-Romeu begonnen mijn loopkilometrage op te voeren. Tot dan liep ik ongeveer 40 tot 50 kilometer per week, nu zit ik op 60 tot 80 kilometer. Dat was nieuw voor mij, terwijl mijn concurrentes dit al jaren doen. Op dat vlak loop ik een beetje achter, maar ik begin er nu meer nadruk op te leggen.

U kreeg de voorbije jaren meerdere stressfracturen. Hoe en waarom is dat gebeurd, en denkt u dat u dit nu achter u hebt gelaten?

Het begon in 2021, toen ik tijdens de coronaperiode met triatlon startte. Ik wist nergens van en ging steeds meer trainen. Gewoon voor de lol, naast mijn studie accountancy. Al snel raakte ik in een energietekort. Mijn menstruatiecyclus viel weg. Ik dacht dat die wel zou terugkomen en stond er vervolgens niet meer echt bij stil. Ik deed van alles tegelijk, had geen tijd meer voor mezelf of om te kijken wat er in mijn leven en mijn lichaam gebeurde. Ik stond altijd in de hoogste versnelling en nam nooit pauze. Ik verloor veel gewicht, kreeg stressfracturen, was amenorroïsch en ontwikkelde eetproblemen. Het hing allemaal samen. Ik moest begrijpen hoe mijn hormonen werkten en wat de signalen van goede en slechte vorm waren. Het was een heel lang en leerzaam proces, waarbij ik veel tijd verloor. Of misschien heb ik die tijd juist gewonnen, omdat ik mezelf vandaag veel beter ken. Ik heb ook geleerd wedstrijden te doen zonder optimaal getraind te zijn, en dat heeft mijn mentale weerbaarheid versterkt.

Vorig jaar werd ik overweldigd door het evenement dat de IRONMAN van Hawaii is. Dit jaar wil ik er vooral met meer lichtheid terugkeren.

Over minder dan een maand staat u vermoedelijk aan de start van het IRONMAN-wereldkampioenschap in Kona, Hawaii. Met welke ambitie?

Dag na dag pak ik geleidelijk weer belangrijke trainingen op die me terugbrengen naar Kona. Ik voer de trainingsbelasting rustig op, doe langere sessies en heel wat hittetraining om te wennen aan de warmte en vochtigheid van Hawaii, want dat is daar een zeer belangrijke factor. Ik moet ook herstellen van Nice, maar omdat ik me daar niet goed voelde, heb ik mezelf niet maximaal uitgeput. Uiteindelijk ben ik dus best tevreden over mijn herstel. Ik zal twee goede trainingsweken kunnen afwerken voordat ik naar Kona vertrek om daar te acclimatiseren.

Wat neemt u mee uit uw ervaring in Hawaii vorig jaar?

Dat het een bijzonder zware wedstrijd is. Fysiek was ik in goede doen, maar ik werd overweldigd door het evenement (**). Ik denk dat het heel moeilijk is om bij je eerste poging meteen succesvol te zijn. Ik wil er echt terugkeren met wat meer... lichtheid, zullen we maar zeggen?

© Talbot Cox/IRONMAN

© Talbot Cox/IRONMAN

Past dit wedstrijdprofiel en deze sfeer bij u?

Ja, het doet me denken aan La Réunion, waar ik ben opgegroeid. Ik hou van warmte en heb altijd in warme omstandigheden getraind. Het is een factor waar ik geen last van heb. Het parcours van Kona is op de fiets erg zwaar, ook al is het behoorlijk snel. Ik hou ook van snelle stukken. Ik ben niet alleen een klimster, dus eerlijk gezegd kan ik niet wachten!

(*) Nice zou oorspronkelijk in 2028 en 2030 gastheer zijn van het IRONMAN 70.3-wereldkampioenschap. Door een begrotingsbesluit van het nieuwe stadsbestuur gaat dat niet meer door.

(**) Ze eindigde als 32e in het vrouwenklassement.