Interview met Marjolaine Pierré na het IRONMAN 70.3 WK in Nice: «Ik ben blij met de constante lijn in mijn resultaten»

Marjolaine, vlak na het IRONMAN 70.3-WK in Nice was u erg teleurgesteld omdat u het podium miste. Hoe kijkt u enkele dagen later terug op die vijfde plaats?

Ik ben nog altijd teleurgesteld. Het is hard om zo veel te trainen voor één bepaalde dag en vervolgens je doel te missen. Voor dit soort wedstrijden zet je je voor 200 procent in, je laat er dingen voor, en als het dan niet loopt zoals je had gehoopt, is dat moeilijk te verwerken. Maar je relativeert snel. Er zijn ergere dingen. Ik ben gezond, alles gaat goed, ik heb de wedstrijd kunnen uitdoen en ik ben toch blij dat ik de kans heb gekregen om dat wereldkampioenschap thuis, in Nice, te beleven. Het is een beetje zoals aan het einde van een jeugdkamp: aan het eind van de week pak je alles in en besef je dat het voorbij is, dat je afscheid moet nemen van je vrienden. Dat gevoel komt boven op de teleurstelling: het besef dat er een hoofdstuk wordt afgesloten (*).

Wat liep er dan mis op de wedstrijddag?

Op de fiets voelde ik me niet goed bergop. Op het vlakke en in de afdalingen, die ik echt goed uit mijn hoofd kende, ging het wel, maar bergop had ik geen kracht, of in elk geval niet de kracht die je nodig hebt om echt vooruit te komen. Ik voelde dat mijn benen niet echt reageerden. In de Col de Vence, een klim die ik regelmatig train, wilde ik niet naar mijn tijd kijken. Dat is ook frustrerend: als je het parcours goed kent, weet je precies wat je op een bepaald stuk waard bent en merk je tijdens de wedstrijd snel of je goed zit of niet.

Hebt u een verklaring voor dat gebrek aan energie op de fiets?

Dat is moeilijk uit te leggen, want ik had geprobeerd me zo goed mogelijk voor te bereiden. Tien dagen voor de wedstrijd kreeg ik een klein virus te pakken, zoals je dat in de herfst of aan het einde van een voorbereiding wel eens oploopt. Ik wist dat mijn lichaam daar nog altijd tegen vocht. Dat zijn kleine dingen die je probeert te controleren, maar die je niet volledig in de hand hebt. Waarschijnlijk was het een optelsom van kleine factoren die ervoor zorgde dat dat gebrek aan energie zich liet voelen.

Op de marathon dacht ik alleen maar aan stoppen en gaan liggen. Ik was volledig gesloopt, mijn lichaam wilde gewoon een dutje doen. Er zijn zelfs stukken van het looponderdeel die ik me niet meer herinner

Hebben die gevoelens op de fiets u mentaal onderuitgehaald voor u aan het lopen begon?

Nee, ik ben echt gefocust gebleven. Een triatlon is pas voorbij na het lopen en ik heb nooit gedacht dat het voorbij was. Ik ben blijven vechten en was blij dat ik als tweede de wisselzone binnenkwam. Ik had 4.30 minuten achterstand, dus dat was behoorlijk veel, maar boven op de Col de Vence waren het er nog acht. Daarom was ik tevreden over mezelf en wilde ik blijven knokken. Maar toen ik aan het lopen begon, wilde ik eigenlijk alleen maar instorten, zoals ik op de finish ook heb gedaan. Tijdens de halve marathon dacht ik alleen maar aan stoppen en gaan liggen. Ik was helemaal gesloopt. Het was geen hypoglykemie, eerder algemene vermoeidheid: mijn lichaam wilde gewoon een dutje doen. Er zijn zelfs stukken van het looponderdeel die ik me niet meer herinner. Ter hoogte van het opschrift «ILOVENICE» weet ik bijvoorbeeld niet meer of ik over de Promenade of over de weg liep… Het is alsof ik er even niet was.

Had u zulke gevoelens al eerder ervaren?

Niet echt, behalve toen ik tijdens een wedstrijd uitgedroogd raakte en onwel werd. Ik denk dat ik die grens zo ver mogelijk probeerde op te zoeken, maar tegelijk verloor ik plaatsen in het klassement. Mentaal was het dus moeilijk om gefocust te blijven. Ik droomde van dat podium en stond er ook, dus als je het uiteindelijk verliest, is dat lastig. Ik heb geprobeerd me vast te klampen om op zijn minst in de top vijf te blijven.

Er stond een uitzonderlijk sterk en dicht deelnemersveld aan de start. Kon u toch genieten van de strijd met de andere vrouwen?

Nee, net daarom ben ik ook een beetje teleurgesteld. Ik kon nooit reageren op de aanvallen en toen ik werd ingehaald, kon ik me niet echt in de strijd mengen. Ik had de energie en de punch niet. Ik was helemaal «plat». Met zo’n sterk deelnemersveld was het bovendien moeilijk om vooraf een plaats in te schatten, omdat er zoveel goede en slechte verrassingen konden zijn. Maar het is toch mooi dat mijn resultaten een bepaalde continuïteit en regelmaat vertonen.

© Pablo Blazquez Dominguez/IRONMAN

© Pablo Blazquez Dominguez/IRONMAN

© Pablo Blazquez Dominguez/IRONMAN

© Pablo Blazquez Dominguez/IRONMAN

Voor het eerst in uw voorbereiding verbleef u vijf weken op hoogte in Font-Romeu, vóór Nice. Wat hebt u daaruit geleerd?

Alleen maar positieve dingen. We zaten in een gespecialiseerd trainingscentrum, waar alle infrastructuur op dezelfde plek lag en van maandag tot zondag geopend was, van 8 tot 20 uur, soms zelfs van 6 tot 20 uur. Dat was erg aangenaam, want in Nice moet je in die periode naar het gemeentelijke zwembad en ben je gebonden aan openingsuren en sluitingsdagen. Als zulke beperkingen boven op je training komen, maakt dat het leven ingewikkelder. Het was dus heel prettig om zo veel vrijheid te hebben in mijn training. We deden het ook vanwege de effecten van de hoogtestage.

Schrijft u dat gebrek aan energie tijdens de wedstrijd niet toe aan de hoogte of aan de terugkeer uit Font-Romeu? Soms komt het immers op enkele dagen aan.

Het klopt dat je meerdere hoogtestages nodig hebt om echt te weten hoe je lichaam erop reageert. De hoogte heeft waarschijnlijk een rol gespeeld in de vermoeidheid die ik voelde. Maar ik denk ook dat het virus mijn vormpiek misschien heeft verschoven. Het is een geheel van heel kleine factoren en je moet erin slagen om met elk ervan rekening te houden om je voorbereiding en je prestatie te optimaliseren.

U bent pas 26, binnenkort 27, en vergeleken met de toppers in de sport nog erg jong. Biedt dat u troost?

Ja, natuurlijk. Al mijn tegenstandsters hebben veel meer wedstrijden afgewerkt dan ik. Sommigen hebben op de olympische afstand gekoerst en worden al tientallen jaren begeleid en ondersteund. Ik heb die kans niet gehad. Ik heb alles zelf geleerd, kreeg de eerste jaren geen enkele hulp van de federatie en heb mezelf via mijn resultaten opgebouwd. Eerst moest ik prestaties neerzetten voordat ik steun kon vragen. Dat kost vanzelfsprekend meer tijd. Eigenlijk heb ik gaandeweg telkens nieuwe niveaus moeten ontsluiten.

Ik begin mijn loopvolume pas net op te voeren. Tot nu toe liep ik ongeveer 40 tot 50 kilometer per week, in Font-Romeu heb ik dat verhoogd naar 60 tot 80 kilometer. Dat was nieuw voor mij, terwijl mijn tegenstandsters dat al jaren doen.

Hebt u nog ruimte om beter te worden? En ziet u zichzelf nog lang op het IRONMAN-circuit actief blijven?

Ja, absoluut. Ik zit nog lang niet aan mijn limiet. Mijn trainingsvolume is helemaal niet zo groot. Dat was een bewuste keuze, omdat ik geen stappen wilde overslaan. Het was bijna noodzakelijk om geleidelijk te blijven opbouwen en niet te snel te gaan. Ik beschouw mezelf dus echt nog aan het begin of in het midden van mijn ontwikkeling. Dat is motiverend, want er zijn nog veel dingen die ik wil uitproberen en bereiken. Maar alles moet op het juiste moment en in de juiste richting gebeuren. Je moet dus geduld hebben en soms ook kunnen aanvaarden dat je verliest. Ik weet dat ik zowel qua intensiteit als qua volume nog meer zal moeten werken.

© Pablo Blazquez Dominguez/IRONMAN

© Pablo Blazquez Dominguez/IRONMAN

© Pablo Blazquez Dominguez/IRONMAN

© Pablo Blazquez Dominguez/IRONMAN

Wanneer gaat u die grens verleggen?

Ik heb nu al twee jaar geen stressfracturen meer gehad. Daarom zijn we in Font-Romeu begonnen om vooral mijn loopkilometers op te voeren. Tot dan liep ik ongeveer 40 tot 50 kilometer per week, nu zit ik aan 60 tot 80 kilometer. Dat was nieuw voor mij, terwijl mijn tegenstandsters dat al jaren doen. Op dat vlak loop ik wat achter, maar ik begin er nu de nadruk op te leggen.

U hebt de voorbije jaren meerdere stressfracturen opgelopen. Hoe en waarom is dat gebeurd, en denkt u dat u die problemen nu achter u hebt gelaten?

Dat begon in 2021, toen ik tijdens de coronaperiode met triatlon startte. Ik wist nergens van en ging steeds meer trainen. Gewoon voor de lol, naast mijn studie accountancy. Al snel kwam ik in een energietekort terecht. Mijn menstruatiecyclus viel weg. Ik dacht dat die wel zou terugkomen, maar uiteindelijk stond ik er niet meer bij stil. Ik deed zo veel tegelijk, had geen tijd meer voor mezelf of om te merken wat er in mijn leven en mijn lichaam gebeurde. Ik stond voortdurend in een versnelling en nam nooit rust. Ik verloor veel gewicht, kreeg stressfracturen, was amenorroïsch en ontwikkelde een eetstoornis. Alles hing met elkaar samen. Ik moest begrijpen hoe mijn hormonen werkten en wat de signalen van goede en slechte vorm waren. Het was een lang en bijzonder leerzaam proces, en ik heb veel tijd verloren. Of misschien heb ik die tijd juist gewonnen, omdat ik mezelf vandaag veel beter ken. Ik heb ook geleerd om wedstrijden te doen zonder specifiek getraind te zijn. Dat heeft mijn mentale weerbaarheid versterkt.

Vorig jaar werd ik overweldigd door het evenement dat de IRONMAN van Hawaï is. Dit jaar wil ik er echt terugkeren met meer onbevangenheid.

Over minder dan een maand staat u vermoedelijk aan de start van het IRONMAN-WK in Kona, Hawaï. Met welke ambitie?

Geleidelijk aan, dag per dag, ga ik weer belangrijke trainingen afwerken die me terugbrengen naar Kona. Ik zal de trainingsbelasting rustig opvoeren, langere sessies doen en behoorlijk wat heat training inlassen om te wennen aan de warmte en luchtvochtigheid van Hawaï. Dat is daar een heel belangrijke factor. Ik moet ook herstellen van Nice, maar omdat ik daar niet goed was, heb ik mezelf niet tot het uiterste gedreven. Uiteindelijk ben ik dus best tevreden over mijn herstel. Ik zal twee goede trainingsweken kunnen afwerken voordat ik naar Kona vertrek om daar te acclimatiseren.

Wat neemt u mee uit uw Hawaïaanse ervaring van vorig jaar?

Het was een heel zware wedstrijd. Fysiek was ik in orde, maar ik werd overweldigd door het evenement (**). Ik denk dat het erg moeilijk is om er bij je eerste poging meteen in te slagen. Ik wil er echt terugkeren met wat meer… onbevangenheid, zullen we maar zeggen?

Ligt het wedstrijdprofiel u, net als de sfeer eromheen?

Ja, het doet me denken aan La Réunion, waar ik ben opgegroeid. Ik hou van warmte en heb altijd in warme omstandigheden getraind. Dat is dus geen factor die me hindert. Het parcours van Kona is op de fiets erg zwaar, ook al is het over het algemeen goed lopend. Ik hou ook van zulke snelle stukken: ik ben niet alleen een klimster. Eerlijk gezegd kijk ik er dus naar uit.

(*) Nice zou oorspronkelijk in 2028 en 2030 gastheer zijn van het IRONMAN 70.3-WK. Door een begrotingsbeslissing van het nieuwe gemeentebestuur gaat dat niet meer door.

(**) Ze eindigde als 32e in het vrouwenklassement.