Pierre Le Corre voor het IRONMAN World Championship 2026 op Hawaï: "Ik wil nog één laatste hoofdstuk aan mijn langeafstandscarrière toevoegen"

Pierre, waarom koos je voor langeafstandstriathlon en de IRONMAN?

Omdat het binnen de Franse olympische ploeg steeds moeilijker werd om je plek te behouden, met jonge atleten die eraan kwamen. Ik weet hoe lastig het is om je binnen die Franse ploeg te kwalificeren en hoe groot de concurrentie er is. Wat mij vooral interesseerde, was blijven koersen op het allerhoogste niveau.

Ik was al vijftien jaar actief op de olympische afstand en had die afstand volgens mij wel uitgespeeld. Ik dacht dat dit een goed moment was om iets anders te doen en toch op hoog niveau te blijven racen. De IRONMAN en de lange afstanden pasten daarom goed bij me: het zijn duursportwedstrijden en naarmate je ouder wordt, ligt dat me misschien zelfs beter.

Was dit ook een manier om na de frustrerende Spelen van Parijs 2024 opnieuw te beginnen?

Ik stond op de Olympische Spelen van Parijs in de beste vorm en op mijn hoogste niveau ooit. Daarover hoef ik geen spijt te hebben, maar ik had zeker pech en kreeg niet de kansen die ik nodig had, met de verschillende valpartijen in mijn wedstrijden. Het had echt mijn kant op kunnen vallen, maar uiteindelijk bepaalden vooral de omstandigheden dat het niet gebeurde.

Het duurde even voordat ik het had verwerkt, maar ik besefte ook dat ik al het geluk had gehad om zo ver te komen. Triathlon op de korte afstand is een discipline waarin het wedstrijdverloop veel bepaalt, met veel risico's, en soms hangt alles van heel weinig af. Ik was dus nog altijd tevreden over mijn voorbereiding en het niveau dat ik had bereikt.

2025 was vervolgens een vreemd jaar waarin ik niet goed wist wat ik wilde. Ik deed wat lange afstand, wat korte afstand en raakte ook op de verkeerde momenten geblesseerd. Het werd een soort tussenjaar waarin ik probeerde uit te zoeken wat ik wilde doen. Uiteindelijk werd het duidelijk: voor mij was het verhaal op de korte afstand voorbij, maar ik wilde nog één laatste hoofdstuk aan de lange afstand toevoegen. Met als doel me te kwalificeren voor Hawaï en die ervaring op te doen.

© Janos Schmidt / World Triathlon

© Janos Schmidt / World Triathlon

Je werd in 2022 wereldkampioen langeafstandstriathlon. Was je altijd al aangetrokken tot de lange afstand?

Omdat ik niet was geselecteerd voor de Spelen van Tokio in 2021, wilde ik al overstappen naar de langeafstandstriathlon. In 2022 begon ik daar enkele sterke resultaten te behalen. Maar na Tokio bleef ik ook op de olympische afstand goed presteren en plaatste ik me uiteindelijk voor Parijs 2024.

Olympische triathlon is een discipline waarin het wedstrijdverloop veel bepaalt. Er wordt veel risico genomen en soms hangt alles van heel weinig af.

Begin 2026 maakte je een indrukwekkend IRONMAN-debuut met een tweede plaats in IRONMAN Nieuw-Zeeland, na slechts twee weken specifieke training…

Ja, en dat verraste me, want aan het einde van 2025 had ik mijn ribben gebroken en moest ik meer dan twee maanden rust nemen. Mijn voorbereiding op mijn eerste IRONMAN was dus erg beperkt. Ik was verrast door het niveau dat ik in Taupo liet zien. Het niveau in Kona ligt dit weekend natuurlijk anders, dat besef ik goed. Maar in Nieuw-Zeeland had ik niet verwacht dat ik zo gemakkelijk voorin zou kunnen koersen. Ik heb die dag nooit het gevoel gehad dat ik diep moest gaan.

© KMSP / CNOSF

Had je deze datum en wedstrijd gekozen omdat je je vroeg in het seizoen voor Hawaï kon kwalificeren?

Nee, aanvankelijk ging het vooral om de reis. We wilden een tijdje naar het zuidelijk halfrond en gebruikmaken van de wedstrijdmogelijkheden in die periode. Ik was helemaal niet van plan om me in deze wedstrijd voor Hawaï te kwalificeren, gezien mijn beperkte voorbereiding. Ik startte zonder ambities voor een bepaalde plaats, eerder met tactische en strategische doelstellingen, omdat ik deze afstand nog moest ontdekken.

© Korupt Vision/IRONMAN

© Fiona Goodall/IRONMAN

© Fiona Goodall/IRONMAN

© Korupt Vision/IRONMAN

Is het een andere sport dan de korte afstand die je gewend was?

Volledig. Een IRONMAN 70.3 ligt nog redelijk dicht bij olympische triathlon, maar een volledige IRONMAN is een andere wereld. Daarvoor heb je echt een specifieke aanpak nodig. Ik had bovendien veel moeite met de voorbereiding en het specifieke IRONMAN-werk. Na jarenlang volgens een heel specifieke aanpak voor olympische triathlon te hebben getraind, moest ik alles radicaal omgooien. Aanpassen viel me zwaar. Als ik hier in Kona naar mijn nieuwe concurrenten kijk, besef ik dat ik niet dezelfde trainingen heb gedaan als zij. Ik ben nog volop aan het leren.

Dit jaar is het niveau in Kona ongekend. Ik heb het gevoel dat het van bij de start heel, heel snel zal gaan. Je mag niet te veel naar je lichaam luisteren, maar wie dat niet doet, loopt ook het risico zichzelf op te blazen en de finish niet te halen.

Wat betekent dat concreet?

Dat je echt lange, soms zelfs zeer lange trainingen moet doen aan IRONMAN-tempo, met aangepaste voeding en veel koolhydraten. Dat lukt me eerlijk gezegd moeilijk, ook omdat het niet per se is wat ik graag doe. Dat is best paradoxaal.

Je moet je mentaal ook voorbereiden op die trainingsvolumes. Fysiek is het niet noodzakelijk heel zwaar, maar het duurt ontzettend lang en neemt de hele dag in beslag. Je vertrekt met suiker op je rug en eet alleen maar suiker. Dat is best bijzonder. Ik heb natuurlijk een paar van zulke trainingen gedaan, maar niet zo veel.

Hoe heb je je seizoen opgebouwd nadat je je voor Hawaï had gekwalificeerd?

Sinds juni heb ik mijn hele seizoenseinde op Hawaï afgestemd, vooral om fris aan de start te staan. Ik heb weinig wedstrijden gedaan om die frisheid te bewaren, behalve de Yotta XP de Vichy, de IRONMAN 70.3 van Swansea in Wales, waar ik vijfde werd, en de Triathlon XL de Gérardmer in Frankrijk, waar ik tweede werd. Ik kon er ook wat materiaal testen dat ik in Kona zou gebruiken.

Wat verwacht je van dit IRONMAN Wereldkampioenschap?

Dat weet ik eigenlijk niet zo goed (lacht). Ik wil de wedstrijd eerst uitdoen en een volledige race neerzetten. Misschien kan ik met de andere mannen meekoersen, al kunnen de omstandigheden echt ontzettend zwaar worden.

© Korupt Vision/IRONMAN

© Korupt Vision/IRONMAN

Denk je dat je kunt wedijveren met de beste specialisten?

Dit jaar is het niveau ongekend. Elk van de 55 profatleten is ontzettend sterk. Het zal heel snel gaan en je moet voorkomen dat je jezelf opblaast. Als je boven je limiet rijdt, haal je de finish gewoon niet. Zo wil ik niet eindigen. Ik wil een sterke, beheerste marathon lopen en tegelijk dicht bij de dynamiek van de kopgroep blijven.

Het is moeilijk om dit goed aan te pakken, want ik voel dat het vanaf het begin heel snel zal gaan en dat je niet te veel naar jezelf mag luisteren. Maar wie dat niet doet, loopt ook het risico de wedstrijd niet uit te lopen. Het doel is dus om voorin het veld te blijven, of op zijn minst in het midden van de groep, terwijl ik de sterke fietsers laat gaan en mijn eigen tempo houd. Daarna wil ik een goede marathon lopen. Ik ga niet voor een klassering. Mijn data, hartslag en vermogen bepalen mijn wedstrijdtempo. Met die parameters probeer ik op zijn minst de finish te halen.

Je moet geduld hebben en voortdurend de grens opzoeken.

Is er iets waar je in deze wedstrijd extra tegenop ziet?

Te hard van stapel lopen en nooit meer kunnen herstellen. Zodra je boven een bepaalde hartslag komt, is stoppen eigenlijk de enige manier om die weer omlaag te krijgen. En stoppen betekent dat je je wedstrijd verliest.

Je hebt Kona en de omgeving leren kennen. Wat viel je op?

Het is groot en majestueus. De brede wegen en lange rechte stukken op de fiets zijn indrukwekkend. De hitte, gecombineerd met de luchtvochtigheid en de uv-straling, is zwaar om te verdragen. Je merkt goed dat je op een vulkaan zit. Ik heb de belangrijkste punten van het parcours verkend, waaronder de Energy Lab. We waren daar midden op de middag, onder extreme omstandigheden. Het is er ontzettend zwaar en moeilijk om snel te lopen. Je moet geduld hebben en de grens goed weten op te zoeken. Ik denk dat er dit jaar veel deelnemers zullen ontploffen. Iedereen wil op een bepaald moment zijn kans wagen en ik verwacht veel inzinkingen.

© Thomas Devard

© Thomas Devard

© Nigel Roddis/IRONMAN

Stond deze wedstrijd al op je lijstje toen je met triathlon begon?

Eigenlijk leerde ik triathlon kennen via Hawaï. In 2006 was ik in Philadelphia voor een uitwisseling. Op televisie waren beelden van de wedstrijd te zien, maar ook reportages over mensen die moeilijke momenten in hun leven hadden meegemaakt en zich aan deze sportieve uitdaging waagden. Zo werd de wedstrijd destijds voorgesteld en zo ontdekte ik haar. Toen ik triatleet werd, stond ze altijd op mijn lijstje. Ik ben dus blij dat ik haar kan afvinken… Althans, dat hoop ik.

Wordt dit een eenmalig avontuur, of wil je het nog eens doen?

Als ik volgend jaar kan terugkeren, zou dat mooi zijn. Dit jaar wil ik zoveel mogelijk referentiepunten verzamelen, begrijpen wat de wedstrijd van je vraagt en wat ze fysiek en fysiologisch betekent. Ik kom hier toch een beetje onvoorbereid aan in vergelijking met veel andere atleten. Volgend jaar wil ik misschien met een betere strategische voorbereiding terugkomen, ook wat het materiaal betreft, en een sterkere wedstrijd neerzetten.